Vera Bergkamp

Mijn seksuele voorlichting op de basisschool was vrij anatomisch.
we kregen een aantal dia’s te zien van lichaamsdelen die met chique
namen werden aangeduid: de verwekking, de vrucht en vervolgens de
baby. ook werd er iets gezegd over verliefdheid tussen man en vrouw
en dat het mooi was en dat je je er heel bijzonder en beetje in de war
door ging voelen.
ik voelde mij ook in de war. want ik kon mijn lesbische gevoelens
nergens aan spiegelen. ik noemde het natuurlijk nog niet lesbisch,
maar wist wel al heel vroeg dat ik meisjes leuker vond. maar ik kon
de link niet leggen met die biologieles. ik was anders, dat was zeker.
met gym speelden de jongens zeelui en de meisjes waren allemaal
zeemeerminnen. ik vond er geen klap aan en snapte ook niet helemaal
waarom de jongens zich zo aan het uitsloven waren en de meisjes zo
overdreven lachten om hun grappen.
de middelbare school was ook geen openbaring voor mij. het ging nu
vooral over de voortplanting bij dieren. Gelukkig ging ik vaak naar de
bibliotheek, want in de boeken op school herkende ik mezelf niet. in de
bieb zocht ik naar een boek dat ging over liefde tussen twee vrouwen.
ik zocht en zocht en kwam uiteindelijk terecht bij een sm-boek voor
vrouwen. dat was het ook niet helemaal en een beetje geschrokken
kwam ik thuis. die avond hadden we gelukkig nog albert mol op de
buis waar we allemaal erg om moesten lachen. vooral als hij met een
grijns iets ondeugends zei over moeder C. albert mol was bijzonder,
maar ook daarin herkende ik me niet.
anno 2011 is het nog steeds slecht gesteld met de voorlichting. in
nederland besteedt ongeveer tweederde van de scholen geen aandacht
aan homoseksualiteit (of seksuele diversiteit). en als er iets
gebeurt, dan zijn het toch weer de verhalen over de bloemetjes en
bijtjes in een biologieles en dat heeft echt niet veel te maken met
voorlichting over seksuele diversiteit of het bevorderen van acceptatie.
ik kan me gewoon niet voorstellen dat we sinds mijn jeugd geen klap
zijn opgeschoten. vind je het gek dat een groot deel van de jeugd
gechoqueerd is als twee jongens zoenen in Goede Tijden Slechte
Tijden? maar het ergste vind ik dat homoseksuele leerlingen het op
school zo zwaar hebben. schelden en pesten is schering en inslag,
zelfmoordcijfers liggen veel hoger dan bij heterojongeren: de school is
geen veilige omgeving voor lhbt’s.
helaas is onlangs gebleken dat de minister van oCw en dit kabinet
niet voornemens zijn om voorlichting over homo- en transseksualiteit
verplicht te stellen. en dat is bijzonder teleurstellend. ook omdat een
meerderheid in de tweede Kamer hier al sinds 2009 om vraagt. en
scholen het blijkbaar ook niet uit zichzelf doen. om de houding van
scholieren ten aanzien van homoseksualiteit echt structureel te verbeteren
is het noodzakelijk dat alle scholen echt werk gaan maken van
goede voorlichting.
teken daarom onze petitie en vraag al je social media vrienden dat
ook te doen. het is tijd om deze verplichte voorlichting voor elkaar te
krijgen. teken via: www.coc.nl

vera bergkamp
voorzitter CoC nederland

Een weigerambtenaar is een ambtenaar die weigert paren van gelijk geslacht te huwen. Ze beroepen zich daarbij op gewetensbezwaren. Een en ander grijpt terug op het geloof dat het huwelijk uitsluitend ziet als een verbinding tussen alleen man en vrouw. Dit vanwege de instandhouding van het volk Gods. Oftewel het garanderen van de menselijke voortplanting.Nederland kent op dit moment 58 weigerambtenaren. Overigens moet er wel de mogelijkheid zijn om in iedere gemeente te kunnen trouwen. Ik vergelijk het soms met een bus. Er is de zekerheid dat je vervoerd wordt van A naar B, maar niet iedere buschauffeur wil je meenemen. Als ik dit voorbeeld gebruik, dan merk ik dat mijn bloeddruk

weer stijgt van woede. Hoe kun je het recht dat je zelf hebt, niet geven aan een ander. Iemand zei laatst tegen mij: ‘Hoe kan het toch zo zijn dat mensen de liefde van God zo klein maken.’ Of: ‘Hoe kun je Gods Woord zo selectief uitleggen.’Overigens zijn er al weigerambtenaren sinds de openstelling van het burgerlijk huwelijk (1 april 2001). Dus ook onder voormalig minister Plasterk en minister Ter Horst. De huidige minister Van Bijsterveldt wil het beleid van haar voorgangers voortzetten. Toch heeft zij onlangs besloten om samen met minister Donner nog eens kritisch naar het advies van de Commissie Gelijke Behandeling (CGB) te kijken en om uiterlijk voor 31 oktober 2011 met een reactie te komen. Als COC zijn we zeer verontwaardigd en teleurgesteld dat het besluit weer is uitgesteld om deze discriminatie te beëindigen. Maar er is nog hoop, omdat een definitief besluit dus nog niet is gevallen. We gaan dus door met de strijd om dit gelijke recht te bereiken. Dat het een gevoelig onderwerp is, bleek de afgelopen periode. Zo kregen we als COC naast begripvolle, ook boze reacties op het besluit dat ik tijdens de Gay Pride meevaar met de minister op de staatsboot. Die reacties waren soms best heftig en varieerde van ‘geef elkaar een judaskus’ tot ‘Wie is de mol?’ Daarnaast ontstond er ook een wat grimmige sfeer richting de minister. Zo werd er gesproken over onder andere het gooien van waterbommen of het massaal haar de rug toekeren.

Tja, je bent ook maar mens, dus dat doet toch wel wat met je en ik weet zeker ook met haar.Toch ga ik meevaren. Waarom? Ik zie dit als een uitgesproken kans om de minister aan boord, meer dan drie uur, te confronteren met haar standpunt in deze. Hoe? Dat hou ik nog even geheim. Maar één ding is zeker, als COC doen we dat met respect. Want ook al denk je anders, wij vinden dat je de ander in zijn waarde moet laten. Daar bereik je uiteindelijk ook het meest mee is onze ervaring en dat zie je ook terug in onze behaalde resultaten. Tenslotte een persoonlijke noot. Ik ben geen heilige, maar voor mij is wel de gulden leefregel uit de Bijbel: ‘behandel de mensen in alles zoals je wilt dat ze jullie behandelen’. Als we dit met zijn alle zouden naleven, dan waren er volgens mij geen ambtenaren met gewetensbezwaren.

En overigens ook geen mensen die andersdenkenden willen uitsluiten of kwetsen. Vera BergkampVoorzitter COC Nederland

Onlangs kreeg ik een exemplaar in mijn handen van het boek Hoor onze stem! (www.hooronzestem.nl). Een boek waarin christelijke lesbische vrouwen uit heel Europa hun verhaal vertellen. Het boek is geschreven – de titel zegt het al – omdat de stem van deze groep weinig wordt gehoord.

Voor alle vrouwen die geïnteresseerd zijn in het onderwerp religie is het een interessant boek. Het beslaat de persoonlijke verhalen van vrouwen uit 26 Europese landen uit verschillende christelijke stromingen. Je leest soms uitspraken waar je je wenkbrauwen, in ieder geval had ik die reactie, minimaal fronst. Zoals: ‘Ik denk dat vrouwen lesbisch worden, omdat ze teleurgesteld zijn in mannen.’ Maar je leest ook uitspraken waar veel kracht vanuit gaat: ‘Het leven is te kostbaar om tijd te verspillen met strijd en buitensluiting, haten en kwetsen.’

Religie en homoseksualiteit zijn door de eeuwen heen, en nu nog steeds, een moeilijke combinatie. Voor veel christelijke lesbische of biseksuele vrouwen leidt het vaak tot een innerlijke strijd. En de omgeving doet vaak ook nog een duit in het zakje.

Het COC wil het onderwerp homoseksualiteit graag bespreekbaar maken in religieuze kring. Zo ligt er op dit moment een verzoek om in gesprek te gaan met de bisschoppenconferentie, het hoogste overlegorgaan van de Katholieke kerk in Nederland. In dit overleg willen we het hebben over de positie van homoseksuele, lesbische en biseksuele katholieken en de pastorale zorg en opvang voor deze groep parochianen. Het gaat daarbij niet om het ter discussie stellen van de kerkelijke leer, want daar kom je toch niet uit.

Ik ben er van overtuigd dat met elkaar in gesprek komen en blijven, meer oplevert dan eenzijdig een visie trachten op te leggen. Maar het COC is natuurlijk ook een belangenbehartiger en ons past soms ook een stevige toon. Vooral op die momenten dat respect voor onze doelgroep ver te zoeken is. Ook religie zou immers nooit mogen leiden tot discriminatie of uitsluiting. Maar het zoeken van de dialoog heeft altijd de voorkeur. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om wederzijds respect te tonen en elkaar te vinden. En ook religie staat niet stil, maar ontwikkelt zich.

Persoonlijk vind ik daarom ook de preek die Tom Mikkers van de Remonstrantse Broedergemeenschap op 16 mei 2010 gaf, zeer inspirerend. Ik citeer een paar alinea’s (je kunt overigens de hele tekst lezen op mijn site www.verabergkamp.nl).

‘…omdat geloven niets te maken heeft met stellingname (met ‘zo is het’) maar met een innerlijk afgestemd zijn op jezelf, je medemens en op het grotere geheel dat we misschien ook wel bij gebrek aan zeker weten God noemen. Het boeiende is dat Jezus de vromen en de religieuze leiders die het precies wisten, terecht wees.’

‘Wat dat betreft is in mijn ogen de angst voor kritiek op religie in onze tijd volkomen ongegrond. Want religie versteent zonder kritiek. Alleen door schaven en schuren wordt een steen een diamant.’

Vera Bergkamp

Voorzitter COC Nederland

Als jullie willen reageren op mijn column of ideeën hebben, mail me dan: vera@coc.nl

Op 11 oktober was het Internationale Coming Out Day. Coming Out Day is in 1988 in de Verenigde Staten ontstaan om stil te staan bij het feit dat een jaar daarvoor 500.000 mensen naar Washington trokken om te strijden voor gelijke rechten voor LHBT’s. De bedenkers van Coming Out Day – Dr. Robert Eichberg en Jean O’Leary – moedigden iedereen aan, van welke seksuele voorkeur en genderidentiteit dan ook, om ‘de volgende stap’ te nemen in het openlijk en krachtig jezelf zijn.

In Nederland was het dit jaar voor de derde keer Coming Out Dag. Dagblad Metro besteedde er in samenwerking met het COC aandacht aan. Zo was onder meer een stuk te lezen waarin ik terugkijk op een gesprek met een slachtoffer van anti-homogeweld: ‘Ik ben naar deze stad gekomen om me vrij te voelen, maar dat is er nu wel van af’.

Sander werd op Bevrijdingsdag bij het Amsterdamse Homomonument in elkaar geslagen omdat hij homo is. Zoals ik ook in de Metro zei, vat Sanders’ uitspraak precies samen wat anti-homogeweld met je doet. Het ontneemt lesbische vrouwen, homoseksuele mannen, biseksuelen en transgenders (LHBT’s) hun gevoel van vrijheid. Het gevoel dat je onbezorgd hand-in-hand met je vriendin over straat kan lopen. Het gevoel dat je – net als alle verliefde stelletjes – je vriend gewoon een zoen kan geven.

De laatste tijd is het bijna wekelijks raak: een homostel wordt weggepest uit Utrecht, een lesbische vrouw krijgt klappen na het verlaten van een gay café. Dit geweld raakt niet alleen LHBT’s; het raakt iedereen een beetje. Hetero én homo. We verliezen er ons tolerante land door, een land waar alle mensen zichtbaar zichzelf kunnen zijn.

Op Nationale Coming Out Dag 2010 verspreidde het COC daarom via dagblad Metro ruim een half miljoen regenboogposters. De regenboogvlag is immers het internationale symbool voor solidariteit tussen en met de LHBT beweging. Door deze poster voor het raam van je huis, school of werk te hangen, kon je laten zien dat Nederland een tolerant land moet blijven en dat het afgelopen moet zijn met het aanhoudende geweld tegen LHBT’s.

Het is altijd afschuwelijk om klappen te krijgen en uitgescholden te worden. Maar als dat gebeurt omdat je jouw geliefde kust, je hand in hand loopt of puur om wie je bent, dan komt de klap extra hard aan. Op 11 oktober hebben velen laten zien dat we dit geweld niet accepteren. Het was een mooie campagne die ook op 12 oktober nog actueel was. Helaas blijft de noodzakelijke oproep dat het geweld moet stoppen gelden. Dus laat die posters voor jullie raam hangen lieve dames!

Vera Bergkamp
Voorzitter COC Nederland
Als jullie willen reageren op mijn column of ideeën hebben, mail me dan: vera@coc.nl