Ik draag vaak een broek zonder daar over na te denken. Ik vind een broek gewoon lekker zitten, en ook mooi. Toch is het dragen van dit kledingstuk voor veel vrouwen geen vanzelfsprekendheid.
Laatst werd ik geraakt door de moedige actie van één vrouw: de Soedanese VN-medewerkster Loubna Ahmed al-Hussein. Zij werd afgelopen zomer opgepakt omdat ze in het openbaar een broek droeg. Ze riskeerde veertig stokslagen. Het dragen van een broek door vrouwen wordt in het streng islamitische Soedan als onzedig beschouwd en op overtreding hiervan staan lijfstraffen. Al-Hussein werkte ten tijde van haar aanhouding voor de VN-missie in Soedan en kon onschendbaarheid aanvragen. Maar dat weigerde ze om “te tonen wat de Soedanese autoriteiten rechtvaardigheid noemen.” Kippenvel krijg ik van dit soort verhalen. Ook denk ik dan meteen: wat kunnen wij nu met elkaar in Nederland doen om de situatie voor vrouwen in andere landen te verbeteren?
Natuurlijk is het makkelijk om een regering van een dergelijk land, waar zo wordt omgegaan met vrouwen, snel te veroordelen als we deze vergelijken met onze eigen zeden en gewoonten. Maar we moeten ons ook realiseren dat emancipatie vaak decennialang duurt. Ook bij ons. Tot ver in de jaren zestig van de vorige eeuw konden vrouwen niet op het werk verschijnen in een broek. Bij sommige overheidsinstanties was het zelfs verboden. Ook nu nog is het dragen van een broek in bepaalde reformatorische kringen not done. En eureka, het is nog even wachten, maar vanaf april volgend jaar kunnen de ruim elfduizend stewardessen en het vrouwelijk grondpersoneel van de KLM in een broek aan het werk. Dus tja, emancipatie duurt lang, als we het dragen van een broek zien als zichtbare uiting daarvan.
Wat veel mensen vaak niet weten, is dat het COC veel internationaal werk doet. Op dit moment is ongeveer tweederde van onze projectsubsidies bedoeld voor internationale activiteiten en werkt een meerderheid van de COC-medewerkers op internationale projecten. Het COC ziet vrouwenemancipatie als lakmoesproef bij de afweging of het mogelijk is in bepaalde landen te werken aan homo-emancipatie. Er moet immers wel een bepaalde basis van emancipatie – hoe klein ook – en dus hoop aanwezig zijn voor het internationale werk van het COC. In landen waar vrouwen worden gestenigd bij het vermoeden van overspel of stokslagen krijgen voor het dragen van een broek, is het bespreekbaar maken van homorechten duidelijk nog een brug te ver. Het COC is daarom weliswaar niet overal ter wereld actief, maar blijft wel alle mogelijkheden onderzoeken om ook in de meest moeilijke landen actief te kunnen worden en toont daar waar mogelijk zijn solidariteit met HLBT’s overal ter wereld.
Een prachtig boek van Femke van Zeijl, Een nacht in een vijzel, laat ons zien dat in Rwanda meisjes graag een jongetje willen zijn of worden, vanwege het onrecht, geweld en misbruik dat meisjes ten deel valt. Ik hoop daarom dat wij vrouwen – lesbisch, biseksueel, transgender of hetero – solidair zijn met deze vrouwen en helpen waar we kunnen. Juist omdat we vrouw zijn.
Vera Bergkamp
Vice Voorzitter COC Nederland
Als jullie willen reageren op mijn column of ideeën hebben, mail me dan: vera@coc.nl
Lees verder