Een mooie definitie van het gezin vind ik ‘duurzaam partnerschap’. Een relatie die tegen een stootje kan dus. Als ik eerlijk ben, vind ik dat daar naast het samenleven ook het samenwonen bij hoort. Het delen van een thuis dus. Maar goed, dat is persoonlijk. Voor steeds meer lesbo’s en homo’s horen daar ook kinderen bij.

Steeds meer kinderen groeien tegenwoordig op bij twee moeders of twee vaders, maar ook bij twee moeders én twee vaders. In ongeveer acht procent van de huishoudens van homoparen zijn kinderen aanwezig. Overigens voornamelijk bestaande uit vrouwelijke paren. Ongeveer één op de zeven lesbische koppels heeft namelijk één of meer kinderen. En daar vindt natuurlijk iedereen wat van.

Vroeger werd gedacht dat voor deze kinderen het ‘gevaar’ bestond dat ze zelf ook lesbisch of homo zouden worden. Ook nu heerst vaak nog de maatschappelijke teneur dat kinderen er wel iets aan moeten overhouden. De eerlijkheid gebied mij om te zeggen dat ik me dit vroeger ook wel eens heb afgevraagd. Daarom is het door de Amerikaanse psychiater en onderzoeker dr. Nanette Gartrell uitgevoerde onderzoek goud waard. Zij doet al meer dan twintig jaar onderzoek naar lesbische ouders en hun kinderen. Een belangrijke conclusie van haar onderzoek is dat kinderen van lesbische ouders niet meer probleemgedrag vertonen dan andere kinderen. Deze constatering biedt tegengas aan de nog steeds heersende vooroordelen in onze samenleving.

Aangezien ik bij het COC ‘het gezin’ in mijn portefeuille heb, maak ik me hard voor de sociale acceptatie van de niet heterogezinnen. Daarom heb ik het initiatief genomen om vanuit het COC op 15 mei – de Internationale Dag van het Gezin – een evenement te organiseren. Samen met de stichting Meer dan Gewenst, die zich inzet voor lesbo’s en homo’s die hebben gekozen voor kinderen binnen hun relatie. Tijdens deze Roze Dag van het Gezin werden door middel van debatten en presentaties, maar ook veel ‘ouderwetse’ gezelligheid de verschillende gezinsvormen anno 2009 in beeld gebracht.

Dat deze pr nodig is, blijkt bijvoorbeeld uit de vorig jaar verschenen nota Gezinsbeleid van minister Rouvoet. Op geen enkele foto staan twee moeders of twee vaders. Godzijdank is er wel gedacht aan een foto van een alleenstaande met kinderen. Toen ik het ministerie van Jeugd en Gezin confronteerde met deze toch wat teleurstellende oogst, bleek dat zij eigenlijk waren vergeten de gezinsdiversiteit in foto’s te vertalen. Ik twijfel niet aan deze oprechtheid. Maar het is wel reden te meer om bijeenkomsten als de Roze Dag van het Gezin te organiseren, om zo de publieke en politieke opinie te beïnvloeden. Want zichtbaarheid, weten we, draagt bij aan emancipatie en uiteindelijk aan meer draagvlak en sociale acceptatie.

Als jullie willen reageren op mijn column of ideeën hebben, mail me dan: vera@coc.nl

Gepubliceerd door: Vera Bergkamp
Categorie: ziz-columnarchief