Met veel enthousiasme ga ik vanaf deze editie van Zij aan Zij columns voor jullie schrijven in mijn functie van vice-voorzitter van het COC, maar ook gewoon als Vera Bergkamp. Want soms lopen die dingen door elkaar heen. Vice-voorzitter zijn van het COC is namelijk vrijwilligerswerk. Het is dus altijd een beetje balanceren tussen gewoon werk, privé en het COC. In mijn columns behandel ik iedere keer een politiek of maatschappelijk thema. De eerste gaat over het recht om te trouwen.

I DO, I DO, I DO
Op 1 april 2001 was Nederland wereldnieuws: vlak na middernacht werden in Amsterdam de eerste huwelijken tussen paren van gelijk geslacht gesloten. Een historische doorbraak! Maar hoe is het nu gesteld met dit belangrijke recht in Nederland en om ons heen?

Trouwen is nog steeds erg in bij lesbische vrouwen. In het eerste jaar trouwden 1.075 vrouwen met elkaar (tegenover 1.339 mannen met mannen en 79.677 hetero’s). Na deze logische piek zagen we over een aantal jaren heen een daling naar 600 en sinds 2006 weer een stijging naar boven de 700. Opvallend is dat vanaf 2003 meer vrouwen met vrouwen trouwen dan mannen met mannen. Dat lijkt heel romantisch dames, maar we gooien ook makkelijker de handdoek in de ring en vragen een heuse scheiding aan. Zeker ten opzichte van de heren.

Persoonlijk vind ik een huwelijk tussen twee mensen niet de hoogste vorm van een relatie en is het voor mij ook niet de norm. Liefde zit in je hart en niet in een contract. Toch vind ik het een enorm recht dat paren van gelijk geslacht kunnen trouwen. Het grootste goed is dat je jezelf mag zijn, dat je het recht hebt te participeren in de maatschappij met dezelfde rechten zoals jij dat wilt. Daar hoort dus keuzevrijheid bij. Het lijkt me vreselijk als je niet mag trouwen of dat een eerder recht weer wordt ingenomen, zoals in de Verenigde Staten. Want toen velen riepen: ‘Yes, we can!’, zeiden helaas ook velen: ‘No, you can’t!’ Parallel met de presidentsverkiezingen van 4 november 2008 werden namelijk in dertig staten voorstellen aangenomen waardoor het homohuwelijk werd afgeschaft, of de toekomstige invoering ervan onmogelijk werd gemaakt. Zo ook in Californië, waar een meerderheid van de Obama-stemmers voor het verbod op het homohuwelijk stemde. Boegbeeld Ellen DeGeneres gaf aan dat ze ‘saddened beyond belief’ was. Ook haar huwelijk met Portia de Rossi kan mogelijk met terugwerkende kracht ongeldig worden verklaard. Net zoals dat van vele anderen. Het is nu aan het hooggerechtshof om met een uitspraak te komen.

Toch hoef je niet ver te zoeken om je op te winden over onrecht. Want waar ik me als vice-voorzitter van het COC kwaad over maak, is het fenomeen van de weigerambtenaar in Nederland. Een weigerambtenaar is een ambtenaar van de burgerlijke stand die weigert partners van het gelijke geslacht te huwen oftewel een homohuwelijk te sluiten. Gelukkig zijn het er steeds minder. Het COC strijdt al lang tegen dit ondemocratische fenomeen. Want hoe bestaat het dat een ambtenaar mag weigeren een wet uit te voeren en te handelen in strijd met het discriminatiebeginsel? De Commissie Gelijke Behandeling heeft dit al eerder geoordeeld. En toch blijft het mogelijk. We gaan dus door met onze lobby!

En laten we met elkaar alert blijven. Want de wereld maakt duidelijk dat een eenmaal gegeven recht triest genoeg geen recht voor het leven hoeft te blijven.

STREAMERS: ‘Liefde zit in je hart en niet in een contract’

Gepubliceerd door: Vera Bergkamp
Categorie: ziz-columnarchief